११ वर्षमा १४२७ मिर्गौला प्रत्यारोपण, ३ सरकारी अस्पतालको योगदान ९६%, निजीमा नामका लागि अनुमति !

नेपालमा मिर्गौला प्रत्यारोपणको ११ वर्षको इतिहासमा १ हजार ४ सय ३२ मिर्गौलाको सफल प्रत्यारोपण भएका छन् । त्रिवि शिक्षण अस्पतालबाट सुरु भएको मिर्गौला प्रत्यारोपण अहिले आधा दर्जनभन्दा बढी अस्पतालले गराउँदै आएका छन् । सरकारीस्तरका ३ र निजीस्तरका ५ वटा अस्पतालले प्रत्यारोपण अनुमति पाए पनि प्रत्यारोपणको अधिकांश हिस्सा भने सरकारी अस्पतालले ओगटेको छ ।

नेपालमा पहिलोपटक ८ अगस्ट २००८ मा त्रिवि अस्पतालमा नेफ्रोलोजिस्ट डा. दिव्यासिंह शाह, युरोलोजिस्ट डा. भोलाराज जोशी र उनको टिमले अस्ट्रेलियाका सर्जन डा. डेभिड फ्रान्सिसको सहयोगमा सफलतापूर्वक मिर्गौला प्रत्यारोपणलाई मूर्तरूप दिएको थियो । हेमराज श्रेष्ठ स्वदेशमै मिर्गौला प्रत्यारोपण गराउने पहिलो बिरामी हुन् । श्रेष्ठलाई उनकी श्रीमतीले मिर्गौला दान गरेर पुनर्जीवन दिएकी थिइन् । प्रत्यारोपणले एक दशक पार गर्दा प्रत्यारोपणले जुनकिसिमले गति लिनुपर्ने हो, त्यो भने लिन नसकेको देखिन्छ । सरकारीस्तरका अस्पतालहरूले सीमित संख्यामै भए पनि नियमित प्रत्यारोपण गराइरहेको पाइन्छ भने निजी अस्पतालले निरन्तरता दिन सकेको पाइँदैन ।

सरकारी अस्पतालमा १३७८ (९६.२१%) मिर्गौला प्रत्यारोपण, मानव अंग र टिचिङको मात्र हिस्सा ८६%

वि.सं. २०६८ फागुनमा स्थापित राष्ट्रिय मानव अंग प्रत्यारोपण केन्द्रले २७ कात्तिक ०६९ देखि हेमोडायलाइसिस सेवा सुरु गरेको थियो । केन्द्रले ६ माघ ०६९ देखि मिर्गौला प्रत्यारोपण सेवा सुरु गर्यो । अंग प्रत्यारोपणकै लागि स्थापित केन्द्रले ७ वर्षको अविधिमा ६ सय ५६ जनामा मिर्गौला प्रत्यारोपण गराएको तथ्यांक छ, जुन देशको कुल प्रत्यारोपणको झन्डै ४६ प्रतिशत हो । केन्द्र सबैभन्दा बढी प्रत्यारोपण गराउने अस्पतालको शीर्षस्थानमा छ ।

त्यसैगरी, मिर्गौला प्रत्यारोपणमा पहिलो सफलता हात पारेको त्रिवि शिक्षण अस्पतालले हालसम्म ५ सय ७२ जनामा प्रत्यारोपण गराएको छ । कुल प्रत्यारोपणको करिब ४० प्रतिशत भार वहन गरेको त्रिवि अस्पताल बढी प्रत्यारोपण गराउनेमा दोस्रो स्थानमा छ । यसरी हेर्दा मिर्गौला प्रत्यारोपणको अनुमति ८ अस्पतालले लिए पनि कुल प्रत्यारोपणमा झन्डै ८६ प्रतिशत योगदान भने मानव अंग र टिचिङ अस्पतालको मात्र छ ।

केही वर्षयता संसारभर नै मिर्गौलारोगीको संख्या बढ्दै गएको विभिन्न तथ्यांकले देखाएका छन् । नेपालमा यो संख्या झन् बढ्दो छ । नेपालको कुल जनसंख्याको करिब १० प्रतिशत अर्थात झन्डै ३० लाख मानिसमा कुनै न कुनै रूपले मिर्गौलामा समस्या रहेको अनुमान गरिएको छ । त्यसमध्ये करिब ३ लाख नेपाली मिर्गौला फेल भएर घरमै बस्न बाध्य छन् ।

देशकै पुरानो र ठूलो अस्पताल वीरले त्रिवि शिक्षणभन्दा केही महिनापछि मात्र मिर्गौला प्रत्यारोपणको अनुमति पाए पनि प्रत्यारोपणलाई भने गति दिन सकेको छैन । त्रिविको तुलनामा वीरको प्रत्यारोपणदर निकै सुस्त छ । पछिल्लो ६ महिनादेखि वीरमा प्रत्यारोपण सेवा ठप्प रहेको थियो, पुन निरन्तरता दिदैँ गएको छ । वीरले हालसम्म जम्मा १ सय ५० जनामा मिर्गौला प्रत्यारोपण गराएको छ, जुन कुल प्रत्यारोपणको करिब १०.४७ प्रतिशत हो । पहिले भएका विशेषज्ञले छोडेर जानु र हाल भएका विशेषज्ञले नेतृत्व लिन नसक्नु पनि प्रत्यारोपण कम संख्यमाम भएको अस्पतालका पदाधिकारी बताउँछन् ।

निजी ५ अस्पतालले ४% पनि योगदान दिन सकेनन्, जम्मा ५४ प्रत्यारोपणमा ग्रान्डीमा मात्र ४५

प्रत्यारोपण अनुमतिका हिसाबले संख्यात्मक रुपमा सरकारीलाई पछि पार्दै ५ वटा निजी अस्पतालले अनुमतिप्राप्त गरेकोमा योगदान भने नगण्य देखिएको छ । निजी अस्पतालले कुल प्रत्यारोपणको ४ प्रतिशत पनि योगदान पुर्याउन सकेको अवस्था छैन । त्यसमा पनि अधिकांश प्रत्यारोपण ग्रान्डी अस्पतालले गरेको छ । चितवन मेडिकल कलेजले अनुमति लिए पनि हालसम्म प्रत्यारोपणको खाता खोल्न सकेको छैन ।

निजी अस्पतालतर्फ १० असार ०७३ मा प्रत्यारोपण अनुमति पाएको ग्रान्डी इन्टरनेसनल हस्पिटलले हालसम्म ४५ जनाको प्रत्यारोपण गरेको छ । ग्रान्डीसँगै एउटै मितिमा प्रत्यारोपण अनुमति पाएको निदान अस्पतालले भने हालसम्म जम्मा ५ जनाको मात्र प्रत्यारोपण गरेको अस्पतालले जनाएको छ । त्यसैगरी, कलेज अफ मेडिकल साइन्सेस भरतपुरले २ जना बिरामीमा प्रत्यारोपण गरेको छ । त्यस्तै, सुमेरु सामुदायिक अस्पतालले ३० असार र २ साउनमा गरी निःशुल्क रूपमा २ जनाको मिर्गौला प्रत्यारोपण गरेको छ । सरकारले प्रत्यारोपणका लागि दिने गरेको सहुलियत पाएको अवस्थामा मिर्गौला प्रत्यारोपणलाई निरन्तरता दिने अस्पतालले जनाएको छ । चितवन मेडिकल कलेजले भने गत वैशाखमा प्रत्यारोपण अनुमति पाए पनि हालसम्म प्रत्यारोपण गर्न सकेको छैन । यसरी हेर्दा निजी अस्पतालहरुलाई प्रत्यारोपणलाई निरन्तरता दिनभन्दा पनि विज्ञापन र नामका लागि अनुमति चाहिएको हो कि भन्ने आशंका उत्पन्न भएको छ ।

नेपाल सरकारको पछिल्लो तथ्यांकअनुसार करिब ४ हजार ५ सय मिर्गौलारोगीले नियमित डायलाइसिस गराइरहेका छन् । नेपालले पछिल्लो समय अंग प्रत्यारोपणको क्षेत्रमा क्रान्तिकारी कानुनी व्यवस्थासँगै निःशुल्क सेवा दिँदै आए पनि प्रत्यारोपणले तीव्रता भने लिन सकेको छैन । मिर्गौलादाताको अभाव, कानुनी अड्चन, महँगो सेवा, प्रत्यारोपणपछिको महँगो औषधि खर्चलगायत कारणले गर्दा नै विश्वमै प्रत्यारोपणको गति सुस्त रहेको विशेषज्ञहरू बताउँछन् ।

१ वैशाख ०७४ बाट सरकारले मिर्गौला प्रत्यारोपण निःशुल्क गरेपछि प्रत्यारोपणको चाप बढ्दै गएको तथ्यांकले देखाएको छ । सरकारले डायलाइसिससेवा यसअघि ने निःशुल्क गरिसकेको छ । प्रत्यारोपणका बिरामीलाई सरकारले साढे ६ लाखसम्म सहयोग गर्ने भएपछि लामो समयदेखि डायलाइसिस गराइरहेका बिरामीको आकर्षण प्रत्यारोपणतर्फ बढेको छ । यद्यपि, प्रत्यारोपणले आवश्यक मात्रामा गति भने दिन सकेको छैन ।

३ लाख नेपालीको मिर्गौला फेल, करिब ३० लाखमा समस्या
केही वर्षयता संसारभर नै मिर्गौलारोगीको संख्या बढ्दै गएको विभिन्न तथ्यांकले देखाएका छन् । नेपालमा यो संख्या झन् बढ्दो छ । नेपालको कुल जनसंख्याको करिब १० प्रतिशत अर्थात झन्डै ३० लाख मानिसमा कुनै न कुनै रूपले मिर्गौलामा समस्या रहेको अनुमान गरिएको छ । त्यसमध्ये करिब ३ लाख नेपाली मिर्गौला फेल भएर घरमै बस्न बाध्य छन् ।

प्रतिवर्ष ३ हजार नयाँ बिरामी थपिँदै
नेपालमा प्रत्येक वर्ष मिर्गौलारोगको उपचारमा ३ हजार नयाँ बिरामी थपिने गरेको तथ्यांकले पुष्टि गरेको छ । यो संख्या उपचारका लागि अस्पताल आउनेको मात्र हो । कतिपय बिरामी स्वास्थ्योपचारमा पहुँच अभाव र रोगसम्बन्धी चेतना अभावमा रोग पालेर बस्न र अस्पताल नै नदेखी मृत्युवरण गर्नसमेत बाध्य छन् ।

साढे ४ हजार डायलाइसिसमा
नेपाल सरकारको पछिल्लो तथ्यांकअनुसार करिब ४ हजार ५ सय मिर्गौलारोगीले नियमित डायलाइसिस गराइरहेका छन् । नेपालले पछिल्लो समय अंग प्रत्यारोपणको क्षेत्रमा क्रान्तिकारी कानुनी व्यवस्थासँगै निःशुल्क सेवा दिँदै आए पनि प्रत्यारोपणले तीव्रता भने लिन सकेको छैन । मिर्गौलादाताको अभाव, कानुनी अड्चन, महँगो सेवा, प्रत्यारोपणपछिको महँगो औषधि खर्चलगायत कारणले गर्दा नै विश्वमै प्रत्यारोपणको गति सुस्त रहेको विशेषज्ञहरू बताउँछन् ।

निजी अस्पतालमा प्रत्यारोपणका लागि पूर्णकालीन डाक्टर अभाव
अंग प्रत्यारोपणका लागि अस्पतालमा शल्यचिकित्सक र फिजिसियन पूर्णकालीन हुनुपर्छ । मानव शरीर अंग प्रत्यारोपण (नियमित तथा निषेध) निर्देशिका, २०७५ को दफा २८ को उपदफा २ (ग) मा अस्पतालमा अंग प्रत्यारोपणसम्बन्धी शल्यचिकित्सक र फिजिसियन पूर्णकालीन हुर्नुपर्ने प्रावधान छ । तर, अंग प्रत्यारोपणको अनुमति पाएका अधिकांश निजी अस्पतालमा पूर्णकालीन अवस्थामा शल्यचिकित्सक छैनन् ।

अंग प्रत्यारोपण समन्वय समितिका सदस्य डा. ऋषिकुमार काफ्लेका अनुसार समितिले निजी अस्पताललाई ६ महिनाभित्र पूर्णकालीन शल्यचिकित्सक र फिजिसियनको व्यवस्था गर्न भनेको छ । तोकिएको समयसीमाभित्र चिकित्सकको व्यवस्था नगरे अस्पतालको लाइसेन्स रद्द हुने उनको भनाइ छ । उनी भन्छन्, ‘डाक्टरले एक अस्पतालमा काम गर्ने तथा अर्को अस्पतालमा गएर प्रत्यारोपण गर्ने गरेका छन् । सरकारले अंग प्रत्यारोपणका लागि निर्धारण गरेको न्यूनतम मापदण्ड सबैले पूरा गर्नुपर्छ ।’

प्रत्यारोपणका लागि अस्पतालमा दुईवटा अप्रेसन थिएटर, त्यसलाई चाहिने एनेस्थेसियाको इक्विपमेन्ट, भेन्टिलेटर, मनिटर, रक्तपरीक्षण २४ घण्टै उपलब्ध हुनुपर्नेजस्ता विषय आवश्यक पर्छन् । त्यसैगरी, शल्यचिकित्सक र फिजिसियन, एनेस्थेसिओलोजिस्ट, रेडियोलोजिस्ट, प्याथोलोजिस्ट आदि जनशक्ति आवश्यक हुन्छ । मिर्गौला प्रत्यारोपण निःशुल्क भइसकेपछि सरकारले सूचीकृत अस्पताललाई प्रत्यारोपणबापत प्रतिव्यक्ति करिब साढे चार लाख रूपैयाँ उपलब्ध गराउँदै आएको छ । त्यसैगरी, क्रसचेकबापत ५० हजार रूपैयाँ तथा औषधिबापत एक लाख रूपैयाँ गरी प्रत्यारोपणको केसमा अधिकतम साढे ६ लाख रुपैयाँ सरकारले लगानी गरिरहेको छ ।

अंग प्रत्यारोपण समन्वय समितिका पदाधिकारी
अध्यक्ष  :  डा. दिव्यासिंह शाह
सदस्य : डा. राकेशकुमार बर्मा
सदस्य : डा. ऋषिकुमार काफ्ले,
सदस्य :  डा. दिलीप शर्मा
सदस्य : डा. वीरेन्द्रप्रसाद यादव
सदस्य :  डा. दीपेन्द्ररमण सिंह,
सदस्य : डा. मुक्तिराम श्रेष्ठ,
सदस्य–सचिव :  डा. गुणराज लोहनी र श्री पुरुषोत्तम नेपाल

  • ताजा समाचार
  • जनप्रिय

हेल्थपोष्ट टुइट्स सबै

मिर्गौला बेच्नेको कि मिर्गौला जोगाउनेको देश भनेर चिनिने ?

आमनागरिकलाई मिर्गौला महत्वपूर्ण अंग हो भन्नेसमेत थाहा छैन । कान, आँखा, हात–खुट्टा नभए पनि मानिस बाँचिरहेको हुन्छ, तर मिर्गौला नभए बाँच्न सक्दैन । मिर्गौला फेल हुन लाग्दा देखिने सामान्य लक्षणहरू, जस्तै, पिसाब पोल्ने, इन्फेक्सन बढ्ने, पत्थर बढ्नेजस्ता कुराहरू थाहा पाएपछि मानिस अस्पताल आउने गर्छन् । तर, मिर्गौला क्रमशः बिग्रिँदै जाने एउटा क्रम हुन्छ । उहाहरणका लागि उच्च रक्तचाप, मधुमेध, पेनकिलरको प्रयोगलगायतले क्रमशः मिर्गौला बिग्रिरहेको हुन्छ, जुन मानिसलाई थाहा हुँदैन । यसैले अन्तिम अवस्थामा मानिसहरू अस्पताल आउने गर्छन् ।

जनमानसमा मिर्गौला महत्वपूर्ण अंग हो, थोरै सावधानी अपनाएर मिर्गौला बचाउन सकिन्छ भन्ने ज्ञानको अभाव छ । पर्याप्त पानी पिएर, व्यायाम गरेर, अस्वस्थ खानेकुरा नखाएर, घेरै चुरोट खैनी तथा मासु नखाएर केही सावधानी अपनाउने हो भने मिर्गौलाई बचाउन सकिन्छ । यदि परिवारको अन्य सदस्यमा मिर्गौलाको खराबी छ भने आफूले पनि अस्पताल पुगेर मिर्गौलाको चेकजाँच गरिरहनुपर्छ । विशेषगरी ३० वर्ष भन्दा बढी उमेरका व्यक्तिले मिर्गौलाको चेकजाँच गरिरहनुपर्छ ।

सबै मानिसको मिर्गौला स्वस्थ रहेको हुँदैन, । केही व्यक्तिको मिर्गौलामा खराबी रहेको हुन्छ । त्यस्ता व्यक्तिलाई सहायता गर्नुपर्छ । जो व्यक्ति निरोगी छन्, उनीहरूले ५ सय रूपैयाँ दान गरेमा अर्को कुनै व्यक्तिले पुनर्जन्म पाउँछ । त्यसका लागि हामीले मिर्गौला बचाउ अभियान भनेर नाफारहित संस्था खोलेका छौँ । यो संस्थाले मिर्गौलाबारे जनचेतना जगाउने, मिर्गौला महत्वपूर्ण अंग हो, कसरी जोगाउने भनेर देशका प्रत्येक घर–घरमा गएर चेतना अभिवृद्धि गर्ने उद्देश्य बोकेको छ ।

हाम्रो देश मिर्गौला बेच्ने देशका रूपमा विश्वमा चिनिएको छ । १० वर्षअघिको कुरा गर्ने हो भने देशमा अधिकांश मानिस गरिब थिए । उपचार खर्च गर्न वा परिवार चलाउन अन्य केही उपाय नभएपछि एउटा मिर्गौला बेच्ने चलन धेरै थियो । त्यसवेला आफ्नो परिवारका सदस्यलाई मिर्गौलामा खराबी भयो भने प्रत्यारोपण तथा डायलाइसिस गरेर बचाउँछु भन्ने कुनै उपाय थिएन, न त नेपालमा उपचार नै सम्भव थियो । तर, आज नेपालमा सरकारले डायलाइसिस निःशुल्क गरेको छ भने प्रत्यारोपण सेवासमेत उपलब्ध गराएको छ ।

आफ्नो मिर्गौला, आफ्नो परिवारका लागि सुरक्षित राख्नुहोस् । यदि आज कसैलाई बेच्नुभयो भने भोलि तपाईंका श्रीमान्–श्रीमती वा बच्चाका लागि मिर्गौला कसले दिन्छ ? उनीहरू मृत्युको मुखमा पुगेको टुलुटुलु हेरर बस्नुपर्छ । त्यसैले, आफ्नो मिर्गौला आफ्नो परिवारका लागि सुरक्षित राख्नुहोस्, अर्थात् बेचबिखन नगर्नुहोस् भन्ने चेतना सबै मानिसमा पुर्याउनु आवश्यक छ ।

आफ्नो मिर्गौला, आफ्नो परिवारका लागि सुरक्षित राख्नुहोस् । यदि आज कसैलाई बेच्नुभयो भने भोलि तपाईंका श्रीमान्–श्रीमती वा बच्चाका लागि मिर्गौला कसले दिन्छ ? उनीहरू मृत्युको मुखमा पुगेको टुलुटुलु हेरर बस्नुपर्छ । त्यसैले, आफ्नो मिर्गौला आफ्नो परिवारका लागि सुरक्षित राख्नुहोस्, अर्थात् बेचबिखन नगर्नुहोस् भन्ने चेतना सबै मानिसमा पुर्याउनु आवश्यक छ ।

अचानक कुनै मानिसको दुर्घटना भयो, उपचारका लागि अस्पताल पुर्याइयो । चिकित्सकले उसको मस्तिष्कमुत्यु भएको पुष्टि गरे । तर, बाहिरबाट बिरामीलाई हेर्दा मुटु चलेको छ, प्रेसर सन्तुलनमा छ, मिर्गौलाले पिसाब छानिरहेको हुन्छ । मस्तिष्कमुत्यु भएर मुटु रोकिएर मर्ने पिरियड ३ दिनसम्म हन्छ । यो अवधिभित्र मस्तिष्कमुत्यु भएको व्यक्तिको मुत्यु निश्चित हुन्छ । त्यस्तो अवस्थाको व्यक्तिको अंग झिकेर अरु व्यक्तिलाई दिने हो भने उसले पुनर्जीवन पाउँछ । मस्तिष्कमृत्यु भएको एक व्यक्तिले आफू संसार छोड्दै गर्दा ८ जनालाई जीवनदान दिएर जान सक्छ । तर, यसरी जीवनदान दिन सक्छ भनेर पढेर, बुझेर मात्र हुँदैन, व्यवहारमा पनि ल्याउनुपर्छ । उदाहरणका लागि कुनै व्यक्ति सडक दुर्घटनामा पर्यो र उसलाई अस्पताल पुर्याइयो । उपचारका क्रममा उसको मस्तिष्कमुत्यु भएको पुष्टि भयो । यस्तो दुःखद घडीमा मिर्गौला तथा अन्य अंग दान गर्ने सोच आफन्तको दिमागमा आउँदैन । यदि चिकित्सकले उक्त बिरामीको डोनरकार्ड भेटेको खण्डमा, अर्थात् केही कारणवश मस्तिष्कमुत्यु भएको खण्डमा मेरा अंगहरूको दान गरे हुन्छ भनी मस्तिष्कमृत्यु हुने व्यक्तिले पहिले नै आफ्ना अंग दान गरेको प्रमाण भेटिएको अवस्था छ भने उसको परिवारलाई तपाईंको बिरामी मर्ने नै भयो भनेर अंगदान गराउन सक्ने अवस्थामा रहन्छ । तर, डोनरकार्ड छैन भने अंगदान गराउन सक्ने अवस्था हुँदैन ।

आज हामीले ज्ञानको बिउ रोप्यौँ भने, मस्तिष्कमुत्यु भएको एक व्यक्तिले ८ जनालाई बचाउन सक्छ । नेपालको अहिलेको अवस्थामा मुटु, फोक्सोको प्रत्यारोपण गर्न नसकिएला । तर, मिर्गौला र कलेजो त फेर्न सक्ने अवस्था छ नि ! त्यो फेर्न सक्ने स्थितिमा हामीले प्रत्येक व्यक्तिलाई बुझाएर निश्चित मृत्युको अवस्थामा पुगेमा डोनरकार्डको माध्यमबाट अंगदान गराउने हो भने मिर्गौला नपाएर मुत्यु हुनुपर्ने अवस्था आउँदैन ।

नेपालमा मिर्गौलारोग बढ्दो अवस्थामा छ । मिर्गौलारोगीको संख्या बढ्नुका दुई कारण छन् । पहिलो त बिग्रिँदो जीवनशैलीका कारण मिर्गौला बिग्रिनेक्रम बढेको छ भने अर्को स्वास्थ्यसेवामा पहुँज बढेका कारण पहिलेको तुलनामा मिर्गौलारोगी बढी सार्वजनिक हुँदै छन् ।

नेपालमा मिर्गौलारोग बढ्दो अवस्थामा छ । मिर्गौलारोगीको संख्या बढ्नुका दुई कारण छन् । पहिलो त बिग्रिँदो जीवनशैलीका कारण मिर्गौला बिग्रिनेक्रम बढेको छ भने अर्को स्वास्थ्यसेवामा पहुँज बढेका कारण पहिलेको तुलनामा मिर्गौलारोगी बढी सार्वजनिक हुँदै छन् । प्रेसर, डाइबिटिजका बिरामी बढ्दै गएका कारण पनि मिर्गौलारोग बढ्दै छ । त्यसैगरी, स्वास्थ्यमा प्रतिकूल असर गर्ने पेन किलरको प्रयोग तथा कडाखालाका एन्टिबायोटिकको प्रयोगले पनि मिर्गौला फेल हुँदै गएको पाइएको छ । पछिल्लो एक दशकलाई हेर्ने हो भने सम्रगमा रोग बढ्दो अवस्थामा पाइएको छ । तर, पछिल्लो समय मिर्गौलारोगीले केही सुविधा भने पाएका छन् ।

सरकारले सुरुमा ५० हजारमा डायलाइसिससेवा दिने गरेकोमा अहिले हप्तामा दुईपटक लगातार निःशुल्क सुविधा दिँदै आएको छ । त्यसैगरी प्रत्यारोपण गर्दा निःशुल्क गर्ने प्रावधान ल्याएको छ । यसले राजधानी तथा ठूला सहरमा मिर्गौलारोगीले सेवा पाएका छन् । दुर्गममा बस्ने मानिसको वरपर वा नजिकमा अस्पताल छैनन्, जसले गर्दा अधिकांश मानिसले केन्द्रमा आएर उपचार गराउनुपर्ने अवस्था छ । सरकारले सबै व्यक्तिलाई समान व्यवहार गर्नुपर्छ । तर, सुविधा दिन्छु भनेर दिने स्थिति छैन । विशेषज्ञको कमीले गर्दा पनि सेवाग्राहीले सेवा नपाएको अवस्था छ ।

डायलाइसिसमा भएको भिड हटाउन दुईवटा तरिका अपनाउन सकिन्छ, जनचेतना जगाएर । विश्व मिर्गौला दिवसले दिने सन्देश नै यही हो । विश्व मिर्गौला दिवसको नारा ‘सबैका लागि मिर्गौैला, जहाँ गए पनि मिर्गौला’ रहेको छ । तर, हाम्रो देशका लागि भने मिर्गौलाबारे चेतना रहेको छ ।

३० वर्षभन्दा बढी उमेर भएका, मधुमेह भएका, बढी तौल भएका, परिवारमा कुनै सदस्यमा मिर्गौलाको समस्या भएका व्यक्ति बढी संवेदनशील हुनुपर्छ । अर्कोतर्फ डायलाइसिसमा बसेका व्यक्तिलाई डायलाइसिस संख्या बढाउँदै लैजाने कि, प्रत्यारोपण गर्नेतर्फ लाने भन्ने चुनौती छ । नेपालको सन्दर्भमा अहिले बिरामीका नातेदारले प्रत्यारोपणका लागि मिर्गौला दिए भने राम्रो हुन्छ ।

मिर्गौलारोग जसलाई पनि लाग्न सक्छ । रोग लागिसकेपछि मात्रै अस्पताल जाने चलन छ । मानिसहरू ८०–९० प्रतिशत मिर्गौला खराब नहुँदासम्म अस्पताल आउने गरेका छैनन् । त्यसवेलामा डायलइसिस र प्रत्यारोपणबाहेक अन्य विकल्प रहँदैन । सुरुवातको समयमा अस्पताल आइपुगे सबै रोगलाई निमूल गर्न सकिन्छ । तर, समय घर्किएपछि केही गर्न सकिँदैनन् ।

३० वर्षभन्दा बढी उमेर भएका, मधुमेह भएका, बढी तौल भएका, परिवारमा कुनै सदस्यमा मिर्गौलाको समस्या भएका व्यक्ति बढी संवेदनशील हुनुपर्छ । अर्कोतर्फ डायलाइसिसमा बसेका व्यक्तिलाई डायलाइसिस संख्या बढाउँदै लैजाने कि, प्रत्यारोपण गर्नेतर्फ लाने भन्ने चुनौती छ । नेपालको सन्दर्भमा अहिले बिरामीका नातेदारले प्रत्यारोपणका लागि मिर्गौला दिए भने राम्रो हुन्छ । सरकारी अस्पतालमा प्रत्यारोपण निःशुल्क रूपमा गर्न सकिन्छ । तर, प्रत्यारोपणपछि कुनै व्यक्तिले महिनामा १० हजारको औषधि किन्न सक्दैन भने प्रत्यारोपण नगर्नु नै राम्रो हुन्छ । यसका लागि अन्य रोगको औषधि सरकारले दिन सक्छ भने प्रत्यारोपणपछि खाने औषधि पनि व्यवस्था गर्नु जरुरी छ । यसले धेरै व्यक्तिलाई प्रत्यारोपणतर्फ आकर्षित गर्छ ।

सरकारले अर्बौं रुपैयाँ प्रत्यारोपण र डायलाइसिसमा खर्च गरेको छ । कमसेकम त्यसको १० प्रतिशत मिर्गौलाका लागि खर्च गरौँ । यसबाट सातै प्रदेशका हरेक जिल्लामा, गाउँ–गाउँमा मिर्गौला बचाउने उपायबारे चेतना पुर्याउन सकियो भने ‘मिर्गौला बेच्ने देश’का रूपमा बनेको छविलाई ‘मिर्गौला जोगाउने देश’का रूपमा परिणत गर्न सकिन्छ, स्वस्थ नेपाल, स्वस्थ नेपालीको परिकल्पना गर्न सकिन्छ ।

(हेल्थपोस्टका पुष्पराज चौलागाईंसितको कुराकानीमा आधारित)

  • ताजा समाचार
  • जनप्रिय

हेल्थपोष्ट टुइट्स सबै