सिनियरको हेपाइले दुईपटक त राजीनामै दिएँ

वि.सं. २०३८ को एसएलसी परीक्षाको नतिजा सार्वजनिक भइसकेको रहेछ । म लुगा धोइरहेका वेला केही साथीहरूले एसएलसीको नतिजा आएको र म दोस्रो श्रेणीमा उत्तीर्ण भएको बताएपछि खुसीले गद्गद् भएँ । त्यतिवेला मेरो घर काठमाडौंको लगनमा थियो । ४ दाजुभाइ, ३ दिदीबहिनी र आमाबुबा गरी ९ जनाको मध्यमवर्गीय परिवार हो मेरो ।

एसएलसी पास गरेर पनि कहाँ गएर कलेज पढ्ने, कसरी भर्ना गर्ने भन्ने मलाई केही ज्ञान थिएन । एसएलसीपछि म १ वर्ष विनापढाइ बसेँ । त्यसबीचमा मेरा बहिनीलाई किन नपढाएको भनी प्रश्न गर्नेहरू धेरै भएपछि दाजुले मलाई वाणिज्यशास्त्र अध्ययनका लागि भर्ना गरिदिनुभयो ।

नर्सको प्रमोसन त्रिवि अस्पतालमा निकै गाह्रो छ । २० वर्षको लामो कार्यानुभवपछि ०६६ मा बल्ल मेरो प्रमोसन भयो । त्यतिवेला सिस्टरमा बढुवा भएको, अहिले पनि सिस्टर नै छु ।

वाणिज्यशास्त्रमा आइएसरहको पढाइ सकेपछि म बिबिएस अध्ययनका लागि भर्ना भएँ । बिबिएसमा अंग्रेजी विषयमा ब्याक लाग्यो । त्यसपश्चात् मैले जागिरको खोजीमा लाग्ने निधो गरेँ । जागिरका लागि विभिन्न ठाउँ चहारेँ । त्यतिवेला शर्मिला मल्लले गाएको ‘जागिर खोज्दाखोज्दा…’ बोलको गीत मेरो जीवनमा मेल खायो । प्रयासको सिलसिलामा कतिपय ठाउँमा मेरो लिखितमा नाम निस्कियो पनि । कतिपयमा अन्तर्वार्तामा पनि बोलाइएँ, तर जागिर भने खाइनँ ।

नर्सिङ पढ्नुअघि मलाई यो विषयप्रति खासै चासो थिएन । मलाई बिरामीको हेरचाहमा खासै मन नभएकाले नसिङ त्यति रुचिको विषय थिएन । तर, मेरी दिदी नर्स भएकाले मलाई पनि आमाले नर्सिङ पढ्न प्रेरित गर्नुभयो ।
म धेरै सोझी, खासै बाहिरी वातावरणमा घुलमिल हुने खालकी थिइनँ । बाहिर जानुपर्दा सधैँ साथीसँग मात्रै जाने मलाई आमाले एक्लै गएर नर्सिङ कलेज बुझेर भर्ना गर्न प्रेरणा दिनुभयो । आमा धेरै बिरामी भइरहने भएकाले पनि दिदीले नर्सिङ विषय रोज्नुभएको थियो ।

मेरा सानोमामा महाराजगन्ज नर्सिङ कलेजमा सवारीचालक हुनुहुन्थ्यो । ०४३ मा मैले नर्सिङ अध्ययनका लागि महाराजगन्ज नर्सिङ क्याम्पसमा आवेदन दिएँ । मेरो नाम निस्कियो । अध्ययन सुरु गरेँ । पढ्दै जाँदा यसप्रतिको मोह बढ्दै गयो ।

वेला–वेलामा सिनियरको अनावश्यक हेपाइ सहनुपर्दा पेसा नै छोडौँजस्तो भावना पनि मनमा नआएको भने होइन । मैले दुईपटकसम्म जागिरबाट राजीनामा पनि दिइसकेको थिएँ । बच्चाको हेरचाहका लागि २ दिनको बिदा माग गरी मेट्रोन म्यामसँग गर्दा नदिएपछि मैले राजीनामा दिएकी थिएँ ।

०४६ मा मेरो नर्सिङ पढाइ सकियो । रिजल्ट हुन बाँकी नै थियो । हामी केही साथी घुमघामका लागि त्रिवि अस्पताल आएका थियौँ । त्यतिवेला मैलै जमुना संग्रौला म्यामलाई जागिर मिलाइदिन अनुरोध गरेँ । उहाँले भोलेन्टेयर गर्न आउन भन्नुभयो । भोलेन्टेयरका लागि दिएको आवेदनमा मेरो पहिलो नम्बरमै नाम निस्कियो । त्यसपश्चात् ०४६ माघ १ देखि चैत १ सम्म मैले भोलेन्टेयर गरेँ । त्यतिवेला जनआन्दोलन चलिरहेको थियो । त्यसपश्चात् २४ चैतबाट मैले दैनिक ज्यालामा काम सुरु गरेँ । मासिक तलब १ हजार ६ सय हुन्थ्यो । ०४७ पुससम्म दैनिक ज्यालामै काम गरेँ । तलब बढेर २ हजार २ सयसम्म पुग्यो । त्यसपछि ५ फागुन ०५३ सम्म करार सम्झौतामा काम गरेँ । त्यसदेखि यता स्थायी कर्मचारीका रूपमा कार्यरत छु ।

नर्सको प्रमोसन त्रिवि अस्पतालमा निकै गाह्रो छ । २० वर्षको लामो कार्यानुभवपछि ०६६ मा बल्ल मेरो प्रमोसन भयो । त्यतिवेला सिस्टरमा बढुवा भएको, अहिले पनि सिस्टर नै छु । अहिले प्रसूति विभागको इन्चार्जका रूपमा कार्यरत छुँ ।

२ दिन बिदा बसेका कारण ३ महिनासम्म तलब रोकिँदा मलाई धेरै दुःख लागेको थियो ।

पहिले–पहिले त मलाई नर्सिङ पेसा अँगालेकोमा पछुतो पनि लाग्थ्यो । तर, अहिले नर्स बनेर राम्रै गरेँ भन्ने लाग्छ । वेला–वेलामा सिनियरको अनावश्यक हेपाइ सहनुपर्दा पेसा नै छोडौँजस्तो भावना पनि मनमा नआएको भने होइन । मैले दुईपटकसम्म जागिरबाट राजीनामा पनि दिइसकेको थिएँ । बच्चाको हेरचाहका लागि २ दिनको बिदा माग गरी मेट्रोन म्यामसँग गर्दा नदिएपछि मैले राजीनामा दिएकी थिएँ । त्यतिवेला कृष्णा प्रजापति तथा प्राणेश्वरी म्यामले जागिर नछोड भन्दै राजीनामापत्र च्यातेर मेरो गोजीमा राखिदिनुभयो । त्यो २ दिन बिदा बसेका कारण ३ महिनासम्म तलब रोकिँदा मलाई धेरै दुःख लागेको थियो । यो ०५७ तिरको कुरा हो । कृष्णा प्रजापति म्यामले मेरो जागिर जोगाइदिनुभएको हो त्यतिवेला । अहिले आजको आजै राजीनामा स्वीकृत हुने व्यवस्था छ । उहाँहरूले त्यतिवेला जागिर नजोगाइदिएको भए म अहिले यहाँ हुँदैनथेँ ।

मेरो कामप्रति मेरो परिवार सधैँ खुसी नै हुनुहुन्छ । मलाई विवाहपश्चात् पनि नर्सिङ पेसामा आबद्ध हुन सधैँ घरपरिवारको साथ र सहयोग प्राप्त भइ नै रह्यो । छोराछोरीले साथीजस्तो र सासूआमाले छोरीजस्तो व्यवहार गरेको भएर नै म आज आफ्नो पेसामा सफल छु । श्रीमान्ले सधैँ सहयोगी भूमिका निर्वाह गर्नुभएको छ । नर्स बनेकोमा कहिल्यै पछुतो मानेको छैन । म बिरामीसँग सधैँ मित्रवत् व्यवहार गर्छु । बिरामीबाट मप्रति कहिल्यै गुनासो आएको छैन । नयाँ–नयाँ नर्सको व्यवहार भने पुरानाको जस्तो छैन । उनीहरूले बिरामीप्रति गर्ने व्यवहार अलि भिन्न भएको पाउँछु । तर, हाम्रोमा काम गर्ने नर्सको व्यवहार भने त्यस्तो पाइएको छैन । उनीहरूले सिनियरलाई सम्मान गरेको पाउँछु । कतिपय निजी अस्पतालमा भने नर्सले बिरामीप्रति गर्ने व्यवहार असामान्य छ भन्ने समेत सुनिन्छ । तर, त्रिवि अस्पतालमा त्यस्तो छैन ।

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

सम्बन्धित समाचार

  • ताजा समाचार
  • जनप्रिय